احكام نماز نماز ستون دين است و قبولى آن در درگاه حضرت احديّت در قبولى ساير اعمال مؤثّر است و براى تربيت روح انسانى و پيشگيرى از افتادن در فساد بسيار مؤثّر است و به هر درجه كه كامل و مقبول باشد در طرد رذائل اخلاقى مؤثّر و بطورى كه قرآن كريم فرموده از فساد و منكرات باز مىدارد . و همانطور كه در روايات آمده است عامل مهمّى براى قرب به حضرت حقّ مىباشد . اگر انسان به حقيقت وجود خود و وابستگيش به مقام احديّت بيانديشد ، در عباداتش به خصوص نماز ، حالت معنوى خضوع و خشوع داشته باشد لذّت وصل به محبوب حقيقى را چشيده ، طهارت و پاكى حقيقت انسانيّت را مىيابد و همانطور كه حقيقت تكبير نماز است از همه چيز جز خداوند غافل شده فقط او را با ديده معنوى شهود مىكند . پس انسان بايد مواظب باشد كه با عجله و شتابزدگى نماز نخواند و در حال نماز به ياد خدا و با خضوع و خشوع و وقار باشد و متوجّه باشد كه با چه كسى سخن مىگويد و خود را در مقابل عظمت و بزرگى خداوند عالم ناچيز ببيند و اگر انسان در موقع نماز كاملًا به اين مطلب توجّه كند ، از خود بىخبر مىشود ، چنان كه در حال نماز تير را از پاى مبارك اميرالمؤمنين ( ع ) بيرون كشيدند و آن حضرت متوجّه نشدند . نمازگزار بايد از لغزشهاى خود توبه و استغفار نمايد و گناهانى كه مانع قبول شدن نماز است ، مانند حسد ، كبر ، غيبت ، خوردن حرام ، آشاميدن مسكرات و ندادن حقوق واجبهء الهى و هر معصيت ديگرى را ترك كند و همچنين سزاوار است كارهايى كه حال عبادت را از بين مىبرد ثواب نماز را كم مىكند بجا نياورد . مثلًا در حال خواب آلودگى و فشار بول و